Invloed landgebruik op erosie 

De vegetatie beschermt de bodem tegen de erosieve werking van regendruppels en afstromend water (watererosie).  Het bladerdek vangt regenwater op, en het water stroomt geleidelijk via de stengel naar de grond. Hierdoor wordt de kracht van de inslaande regendruppels gebroken en treedt minder verslemping op zodat het water meer kans krijgt om te infiltreren. Als er planten op het veld staan, is er een sterkere samenhang van de bodem als gevolg van de doorworteling. De planten verbeteren ook de bodemstructuur door de productie van organische stof en het bevorderen van het organisch bodemleven. Een begroeid veld is ook ruwer, waardoor de snelheid van het afstromend water en dus de erosieve kracht daalt.
Deze effecten worden beïnvloed door het vegetatietype, en meer bepaald door de bedekkingsgraad van de bodem, zowel in tijd als in ruimte. Een permanente en volledige bedekking zoals door bos en weiland zijn het meest efficiënt voor de bestrijding van watererosie, terwijl de bedekking van landbouwgewassen varieert in de loop van het groeiseizoen.

De bedekking van de bodem door verhardingen voor allerlei bestemmingen of gebruiken wijzigt de doorlaatbaarheid van de bodem en heeft een grote invloed op de productie van afstromend water. Water krijgt veel minder de gelegenheid om te infiltreren; het wordt versneld afgevoerd. Voorbeelden zijn verhardingen in woonzones, industriezones, parken, begraafplaatsen, en wegen. Water afkomstig van afvoerproducerende zones kan bijdragen tot erosie op naburige
akkers indien het niet gebufferd wordt door civieltechnische  infrastructuurelementen (riolen, grachten of andere opvangsystemen zoals kleine wachtbekkens) of door lineaire landschapselementen (verhoogde bermen, houtkanten, …). Ook stroken openbaar domein langs (ruilverkavelings)wegen, waarop spontane opslag van vegetatie mogelijk is, kunnen in belangrijke mate bijdragen tot het reduceren van sedimenttransport vanuit het veld naar de weg.

Laatste update 07 sep 2008