Van zaterdag 7 maart tot en met zondag 5 april 2009 presenteert de stedelijke dienst Cultuur een bijzondere tentoonstelling in CC De Brouwerij (Brouwerij De Keyser).

6 vrouwen komen aan bod met hun gemeenschappelijke passie : Klei

Er zijn werken te zien van Wil Boekhout, Marijke Delmulle, Anita De Roeck, Anne-Marie Laureys, Liliane Van Asselberghs & Mie Buur

Open op woensdag, zaterdag en zondag van 14u tot 18u
Groepen op afspraak (055/23.28.01)
Gratis toegang

Wil Boekhout volgde acht jaar keramiek aan de academie van Oudenaarde. Haar werken komen spontaan tot stand en zijn met de hand opgebouwd. Het zijn meestal organische vaasvormen.

Marijke Delmulle kwam ongeveer veertien jaar geleden voor het eerst in aanraking met klei. Ze volgde met enthousiasme jaren les aan de academie van Oudenaarde. Elf jaar geleden kocht ze een keramiekoven en startte een eigen keramiek­atelier op. Sindsdien brengt ze daar vele uren in door. Meestal werkt ze figuratief of bouwt het op met lappen klei. Nadien gebruikt ze hoofdzakelijk oxides voor de afwerking van de biscuitbak. Af en toe worden haar werken gepolijst, nadien worden ze in een elektrische oven gestookt. De zaagselstook vindt daarna plaats. Dit zorgt voor mooie kleurnuances. Hierin vind je de natuurelementen terug die voor zich spreken.

Anita De Roeck volgde de keramiekopleiding aan de academie van Oudenaarde en daarnaast ook verscheidene keramiekcursussen. Na een aantal jaren draaiwerk en veel experimenteren met klei en glazuren is ze de laatste jaren vooral met gietwerk bezig. Een opleiding chemie is van zeer groot nut geweest in het wegwijs worden doorheen de fascinerende wereld van de glazuren. Haar werken zijn een resultante van inspiratie opgedaan zowel in de kunstwereld als in de natuur samen met de niet toevallige keuze van glazuren.

Anne Marie Laureys haalt haar inspiratie uit de klei zelf. Ze begint met een reeks op de schijf gedraaide potten, allemaal even groot en met een dunne wand en bodem. De pas gedraaide klei is plastisch, zacht, vers, nat en week. Het is dan dat ze die dunne kleiwand vervormt. Ze knijpt, trekt, plooit en duwt met haar vingers, ze vervormt om de taal van het materiaal te ontdekken en beter te tonen. In feite bevrijdt ze zichzelf van de ronde potvorm door wand en bodem met haar vingers te ‘bepotelen'. Het resultaat zijn tactiele potten, met een dynamische sensualiteit die het onderste uit de kan halen met betrekking tot de kneedbaarheid van klei. Het uiteindelijke product behoudt de essentie en plasticiteit van de nog natte klei en de beweging van het draaien. De clay-e-motionreeks is een verzameling uiterst emotionele vormen met ‘vleesachtige' vervormingen en draagt connotaties met de seksuele ervaring ‘an sich'.

Liliane Van Asselberghs heeft een grafiek- en keramiekopleiding gevolgd en is docente Beeldende Vorming aan de Academie van Ronse. Ze combineert schilderkunst met keramieksculptuur. Twee uiteenlopende disciplines waarvan de werken in één ruimte worden samengebracht. Ze versterken elkaars aanwezigheid, soms versmelten ze als één geheel of ze vullen mekaar aan. De in de natuur aangetroffen vormen zijn het uitgangspunt voor de landschapschilderijen en voor de abstracte of antropomorfe sculpturen die als landschapsfragmenten kunnen gezien worden. De huid van het sculptuur is soms ruw, soms glad. De schilderijen dienen zich aan als een landschap met een bijzonder licht en met een mysterieuze sfeer, een tegenstelling tussen de natuur en de ingreep van de mens op die natuur. Zowel de schilderijen als de keramische sculpturen tonen zich als één krachtig geheel waar de toeschouwer in kan wegdromen.

Reeds van klein af hield Mie Buur ervan om moddertaartjes te bakken. Maar kleine meisjes worden groot en krijgen kindjes. Veel tijd om moddertaartjes te bakken was er dus niet. Ook die kindjes worden groot en in de vrijgekomen tijd borrelden de kleikriebels weer op. Zeker toen ze op een ambachtenbeurs zelf haar eerste pot mocht draaien en meteen niet een slag van de molen, maar een fikse draai van de schijf kreeg. Ze volgde een week intensieve scholing en acht jaar academie en vindt, om het met haar eigen woorden te zeggen, nog altijd elke pot die ze uit een doodgewone homp klei draait, bezielt, versiert, kleurt, bakt en in de keuken gebruikt om (geen modder-) maar andere taarten in te bakken. Wat we hier van haar zien is, weliswaar schitterend, maar nog maar de knop van de bloem, die we straks in al haar pracht gaan kunnen bewonderen.

Laatste update 19 feb 2009