Ronse was op 29 januari dé poëziestad bij uitstek!

Op donderdag 29 januari werden de talrijke poëzieliefhebbers getrakteerd op voordracht, projectie, dans en muziek onder het thema "poëzie in beweging".

Het slotprogramma bestond uit de bekendmaking van de laureaten en genomineerden van de gedichtenwedstrijd. Als afsluiter kwam Hubert Damen met zijn Quatuor d'Amore een gesmaakte voorstelling geven van "De tango van het blote kontje".

Laureaten gedichtenwedstrijd 2009

Stadsgedicht 2009

Hiernaast

Elke nachtval
weet ik hiernaast
de gifgroene kikkers
zo veel zo vaak
tot leven gewekt
ze kwaken niet meer

Verstild op behangsel
doorklieven ze
de wanden van je kamertje
het ruisen van de wind
de adem van je moeder

In de toekomst gelegen
uit je lichaam getild
zweef je tussen woorden
huis je in gedachten
vanaf het moment
dat je de tijd ontsnapte

Hein van der Schoot

Categorie Jeugd (1e & 2e graad secundair onderwijs)

Jille

Hoe haar haren waaien in de wind
De golven aan zee, een spelend kind.
Haar ogen draaien als ze praat,
Het water in de wasbak, de kerstverlichting op straat.
Met haar armen maakt ze grote gebaren,
De wieken van de windmolen draaien.
Met lange benen loopt ze de speelplaats over,
Net een gazelle in de tropen.
De leraar zegt: "Zit jij nooit eens stil?"
Ik denk: er zit zoveel leven in Jille.
Zoveel, dat het aanstekelijk werkt,
Ik ben vast niet de enige die dat merkt.

Bert Taekels

Bekroond gedicht kinderjury (Categorie lager onderwijs)

Samen op tocht

Vroeg naar bed gaan.
Morgen om zes uur opstaan.
Rugzak, stapschoenen en pet
heb ik al klaargezet.

Ik schiet wakker van kanongebulder,
sta op en glunder.
Vandaag is de grote dag
dat ik de fiertelommegang stappen mag.

Ik maak mij klaar
voor deze grote dag van "t jaar.
Op straat zie ik jong en oud op de been,
ik stap dus zeker niet alleen!

De Sint-Hermesommegang vertrekt aan de kerk.
Daar begint voor de schrijndragers het zware werk.

De Kruisberg op
met de bellenman voorop.
De stoet mensen gaat zich bewegen
langs de vele mooie wegen.
Ook ik hoor erbij
Dat maakt me zo blij.

De ommegang duurt lang en ik word moe,
maar geef dit niet toe.
Mensen rondom mij geven me moed:
"Victor, wat stap jij goed!"

Duizend voetstappen, dezelfde tocht,
niets houdt hen tegen.
Samen bewegen is echt een zegen!

Victor Dewolf

Laatste update 27 aug 2009