In 1923

wordt onder impuls van Jean-Charles Willems, directeur bij de textielfabriek Léon Cambier, een ‘beiaardkomiteit' opgericht. Deze komiteit verzamelt fondsen bij de burgers om een beiaard te bekostigen. Omdat de actie een overweldigend succes wordt en de beiaard zwaarder kan uitgebouwd worden dan eerst bedoeld, kiest men uiteindelijk voor de Sint-Hermestoren als plaats van opstelling en niet voor de oude Sint-Maartenstoren.

Vanaf 1926

gaat klokkengieter Michiels uit Doornik 41 nieuwe klokken gieten en in 1929 keurt Charles De Mette, stadsbeiaardier van Aalst en Brussel, de beiaard in de werkhuizen van Michiels. Samen met een keuringscommissie laat Jef Denyn, directeur van de Koninklijke Beiaardschool van Mechelen, zich positief uit over het nieuwe instrument dat tot één der meest welluidende van het land wordt gerekend.

Op 21 juni 1929

speelt Charles De Mette de nieuwe Ronsese beiaard in. De feestrede van de burgemeester en het inspelingsconcert zijn te beluisteren via de radiogolven van het NIR. De nieuwe beiaard wordt overgedragen aan de stad. Burgemeester Soudant benadert muziekleraar Ephrem Delmotte en stimuleert hem beiaardlessen te volgen aan de Koninklijke beiaardschool te Mechelen. Delmotte wordt stadsbeiaardier in 1933 en dit tot 1961, het jaar waarin hij op pensioen wordt gesteld en naar Oostende uitwijkt. In 1960 worden met resterende fondsen van expo '58 culturele initiatieven ondersteund. Zo kan de Ronsese beiaard op initiatief van Delmotte uitgebreid worden met 3 klokken.(600kg, 400kg en 380kg) en bevat het instrument nu 47 klokken. Na Delmotte's vertrek naar Oostende raakt de beiaard echter in verval tot Precisie Mekaniek Ronse in 1978 de beiaard opnieuw bespeelbaar maakt.

In de vroege jaren '80

wordt in Ludo Van Malcot, organist van de protestantse kerk Ronse, een kandidaat-beiaardier gevonden. Ludo gaat te Mechelen studeren en in 1986 wordt een Beiaardcomité opgericht onder voorzitterschap van Adelin Devos. De algehele restauratie en uitbreiding van de beiaard wordt vooropgesteld. In 1992 wordt Aimé Lombaert, stadsbeiaardier van Brugge, door de gemeenteraad aangeduid als adviseur voor deze werken.

Wanneer in juni 1995 de beiaard opnieuw wordt ingespeeld, zijn niet alleen alle klokken gezandstraald en gestemd, maar zijn er ook 9 nieuwgegoten klokken ( ter vervanging of ter toevoeging en gegoten door Klokkengieterij Koninklijke Eijsbouts van Asten - Nl) deel gaan uitmaken van de beiaard die nu 49 klokken telt en daarmee een volwaardige halfzware beiaard is geworden. De Koningin Paolaklok is met haar gewicht van 2355 kg de nieuwe basklok, een geschenk van de Ronsese firma Associated Weavers. Ze is tevens petekind van Adelin Devos, dé vader van de Ronsese beiaard. Een nieuwe klokkenstoel, een nieuwe beiaardcabine met gloednieuw klavier, het is de firma Clock-O-Matic uit Holsbeek die deze werken uitvoert.

Dankzij de tomeloze inzet van zovelen, niet in het minst van het Stadsbestuur, kon dit stuk erfgoed van de Lage Landen van verder verval worden gevrijwaard, meer nog, kan de Ronsese beiaard weer klinken en het leven in het centrum van onze stad ritmeren.

Programma Beiaardbespelingen 2012

Laatste update 30 maa 2012